Een HTTP-statuscode is een getal van drie cijfers dat een webserver bij elk antwoord meestuurt. De code laat browser en crawler weten hoe het verzoek is afgehandeld. De HTTP-standaard RFC 9110 deelt de codes in vijf klassen in, naar het eerste cijfer.
De vijf klassen en wat Google ermee doet
| Klasse | Betekenis | Wat Google doet |
|---|---|---|
| 1xx | Informatief | Tussenstap, geen eindantwoord |
| 2xx | Gelukt, zoals 200 | De inhoud gaat door naar indexering, zonder garantie dat hij wordt opgenomen |
| 3xx | Doorverwijzing, zoals 301 | Google volgt standaard tot tien stappen |
| 4xx | Fout aan de kant van het verzoek, zoals 404 | Niet geïndexeerd; eerder geïndexeerde URL’s verdwijnen na verloop van tijd (429 telt als serverfout) |
| 5xx | Serverfout, zoals 503 | Google crawlt tijdelijk langzamer; blijft de fout, dan verdwijnen URL’s uit de index |
De rechterkolom volgt de uitleg van Google in How HTTP status codes affect Google Search.
Veelgemaakte fout
Een foutpagina die een 200 teruggeeft. Een pagina met “Product niet gevonden” die technisch als gelukt wordt gemeld, heet een soft 404. Search Console meldt die apart. Geef een echte 404 of 410 terug als de inhoud er niet meer is.
Hoe controleer je het?
De statuscode zie je in de ontwikkelaarstools van je browser, op het tabblad Netwerk. Atlas, de onderzoeksengine van Outseen, legt de HTTP-antwoorden van de onderzochte pagina’s vast. Waarom een pagina om deze en andere redenen ontbreekt, lees je in Waarom staat mijn pagina niet in Google?